तन्द्रा

आशाहरु क्षीण हुँदै जाँदा
आकांक्षाहरु संकुचित हुँदै जाँदा
भावनाहरु बिस्तारै मेटिदै गए झै लाग्छ
तरंगहरु शिथिल भए झै लाग्छ
जीवनको  बिविधताबाट,
आफुलाई अलग पाउछु
मानिसको भिड्मा,
आफुलाई एक्लो पाउछु
तथापी,
प्यासी नयन्
तिम्रो एक झलकको लागी भौतारिरहेको हुन्छ
थाहा छ,
हाम्रो सामिप्य दुर्लभ भैसकेको छ
तिम्रो संगीतमय स्वर कोलाहल मा बिलिन भैसकेको छ
तैपनी मन मान्दैन,
लाग्छ
तिमी वरपर नै छौ
हरदम तिम्रो उपस्थिती को आभास हुन्छ
पंक्षीको मृदुल स्वरमा तिम्रो आवाज गुन्जिरहेको भान हुन्छ
तन्द्रा बाट झल्यास्सँ ब्युँझन्छु,
स्वपनमहल क्षण भर मै चकनाचुर हुन्छ
पुन: एकांकीपनले सताउन थाल्छ
फेरी बिहानी हुन्छ,
अनी दिन….. निरस कठोर दिन….   उफ्…..
किन किन,
आजभोलि उज्यालो देखी डर लाग्न थालेको छ
मेरो लागी यो रात कहिल्यै नसिद्धिए हुन्थ्यो,
सपनामा जिउने बानी परेर होला,
मलाई रात प्यारो लाग्न थालेको छ ।

- रुपेन्द्र कर्माचार्य
रत्ननगर, चितवन